2
1 แต่ข้าพเจ้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มาหาพวกท่านอีกด้วยความเศร้าโศก
2 เพราะถ้าข้าพเจ้าทำให้พวกท่านเศร้า แล้วใครจะทำให้ข้าพเจ้ายินดี นอกจากคนที่ข้าพเจ้าทำให้เศร้า?
3 ข้าพเจ้าเขียนเรื่องนี้ไปก็เพื่อว่า เมื่อข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าจะไม่ต้องเศร้าเพราะคนที่ควรทำให้ข้าพเจ้ายินดี ข้าพเจ้ามั่นใจในพวกท่านทุกคนว่า ความยินดีของข้าพเจ้าเป็นความยินดีของพวกท่านทุกคนด้วย
4 เพราะข้าพเจ้าเขียนถึงพวกท่านท่ามกลางความทุกข์ยากมากมายและความปวดร้าวในใจ พร้อมกับน้ำตามากมาย ไม่ใช่เพื่อทำให้พวกท่านเศร้า แต่เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าข้าพเจ้ารักพวกท่านมากเพียงใด
5 ถ้าใครทำให้เกิดความเศร้า เขาไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าเศร้า แต่ทำให้พวกท่านทุกคนเศร้าอยู่บ้าง ข้าพเจ้าพูดอย่างนี้เพื่อจะไม่กดดันพวกท่านหนักเกินไป
6 การลงโทษที่คนส่วนใหญ่ได้ลงแก่เขานั้นเพียงพอแล้ว
7 ดังนั้น ตรงกันข้าม พวกท่านควรยกโทษและปลอบใจเขา เพื่อไม่ให้เขาถูกความเศร้าที่หนักเกินไปกลืนกิน
8 เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าขอร้องพวกท่านให้ยืนยันให้เขารู้ว่าพวกท่านรักเขา
9 เหตุที่ข้าพเจ้าเขียนมาก็เพื่อทดสอบพวกท่านว่า พวกท่านเชื่อฟังในทุกเรื่องหรือไม่
10 พวกท่านยกโทษให้ใครในเรื่องใด ข้าพเจ้าก็ยกโทษให้คนนั้นด้วย เพราะถ้าข้าพเจ้าได้ยกโทษในเรื่องใด ข้าพเจ้าก็ยกโทษให้คนนั้นเพื่อเห็นแก่พวกท่าน ต่อหน้าพระคริสต์
11 เพื่อไม่ให้ซาตานฉวยโอกาสเอาเปรียบเรา เพราะเรารู้กลอุบายของมันดี
12 เมื่อข้าพเจ้ามาถึงเมืองโทรอัสเพื่อประกาศข่าวดีของพระคริสต์ และมีประตูเปิดกว้างให้ข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้า
13 จิตวิญญาณของข้าพเจ้าไม่สงบ เพราะไม่พบทิตัสพี่น้องของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงลาพวกเขาและเดินทางไปมาซิโดเนีย
14 แต่ขอบคุณพระเจ้า ผู้ทรงนำเราไปในขบวนแห่งชัยชนะในพระคริสต์อยู่เสมอ และทรงให้กลิ่นหอมแห่งการรู้จักพระองค์แพร่ไปทุกแห่งผ่านเรา
15 เพราะเราเป็นกลิ่นหอมของพระคริสต์สำหรับพระเจ้า ทั้งท่ามกลางคนที่กำลังได้รับความรอดและคนที่กำลังพินาศ
16 สำหรับฝ่ายหนึ่ง เราเป็นกลิ่นเหม็นจากความตายสู่ความตาย แต่อีกฝ่ายหนึ่ง เราเป็นกลิ่นหอมจากชีวิตสู่ชีวิต ใครเล่าจะมีความสามารถพอสำหรับเรื่องเหล่านี้?
17 เพราะเราไม่เหมือนคนจำนวนมากที่เร่ขายพระคำของพระเจ้า แต่เราพูดด้วยความจริงใจ ในฐานะผู้ที่มาจากพระเจ้า ต่อหน้าพระเจ้า และในพระคริสต์