จดหมายฉบับที่สองของเปาโลถึงชาวโครินธ์
1
1 ข้าพเจ้าเปาโล อัครทูตของพระเยซูคริสต์ ตามความประสงค์ของพระเจ้า และทิโมธีพี่น้องของเรา ถึงประชาคมของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์ พร้อมกับผู้บริสุทธิ์ทุกคนทั่วแคว้นอาคายา
2 ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า อยู่กับพวกท่าน
3 ขอถวายคำสรรเสริญแด่พระเจ้า พระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระบิดาผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา และพระเจ้าผู้ประทานการปลอบใจทุกอย่าง
4 พระองค์ทรงปลอบใจเราในความทุกข์ยากทุกอย่าง เพื่อให้เราสามารถปลอบใจคนที่กำลังเผชิญความทุกข์ยากอย่างใดอย่างหนึ่ง ด้วยการปลอบใจที่เราเองได้รับจากพระเจ้า
5 เพราะความทุกข์ทรมานของพระคริสต์มาถึงเราอย่างล้นเหลือเพียงใด การปลอบใจที่เราได้รับทางพระคริสต์ก็ล้นเหลือเพียงนั้น
6 ถ้าเราต้องทนทุกข์ยาก ก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการปลอบใจและความรอด ถ้าเราได้รับการปลอบใจ ก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการปลอบใจเช่นกัน การปลอบใจนี้ทำให้พวกท่านอดทนอย่างมั่นคงต่อความทุกข์ทรมานแบบเดียวกับที่เราทนอยู่
7 ความหวังที่เรามีต่อพวกท่านนั้นมั่นคง เพราะเรารู้ว่าเมื่อพวกท่านมีส่วนในความทุกข์ทรมาน ก็มีส่วนในการปลอบใจด้วย
8 พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้พวกท่านรู้เรื่องความทุกข์ยากที่เกิดขึ้นกับเราในแคว้นเอเชีย เราถูกกดดันหนักเกินกำลังอย่างยิ่ง จนสิ้นหวังแม้แต่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
9 ในใจเราเอง เราได้รับคำตัดสินให้ตายแล้ว เพื่อเราจะไม่ไว้วางใจในตัวเอง แต่ไว้วางใจในพระเจ้าผู้ทรงทำให้คนตายฟื้นขึ้นจากความตาย
10 พระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากความตายอันน่ากลัวเช่นนั้น และยังทรงช่วยอยู่ เราหวังในพระองค์ว่าพระองค์จะทรงช่วยเราอีก
11 พวกท่านก็ร่วมช่วยเราโดยอธิษฐานวิงวอน เพื่อของประทานที่เราได้รับผ่านคำอธิษฐานของคนจำนวนมาก จะทำให้คนจำนวนมากถวายคำขอบคุณเพื่อพวกท่าน
12 สิ่งที่เราอวดได้คือ มโนธรรมของเราเป็นพยานว่า เราดำเนินชีวิตในโลกนี้ด้วยความบริสุทธิ์และความจริงใจที่มาจากพระเจ้า ไม่ใช่ด้วยปัญญาตามเนื้อหนัง แต่ด้วยพระคุณของพระเจ้า และยิ่งกว่านั้นเมื่ออยู่กับพวกท่าน
13 เพราะเราไม่ได้เขียนอะไรถึงพวกท่านนอกจากสิ่งที่พวกท่านอ่านหรือรับรู้อยู่แล้ว และข้าพเจ้าหวังว่าพวกท่านจะรับรู้จนถึงที่สุด
14 อย่างที่พวกท่านรับรู้เราอยู่บ้างแล้วว่า พวกเราเป็นเหตุให้พวกท่านอวดได้ เช่นเดียวกับที่พวกท่านเป็นเหตุให้พวกเราอวดได้ ในวันของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา
15 ด้วยความมั่นใจนี้ ข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะมาหาพวกท่านก่อน เพื่อพวกท่านจะได้รับประโยชน์เป็นครั้งที่สอง
16 แล้วข้าพเจ้าจะเดินทางผ่านพวกท่านไปยังมาซิโดเนีย จากมาซิโดเนียจะกลับมาหาพวกท่านอีก แล้วให้พวกท่านช่วยส่งข้าพเจ้าเดินทางต่อไปยังยูเดีย
17 เมื่อข้าพเจ้าวางแผนอย่างนี้ ข้าพเจ้าโลเลหรือ? หรือสิ่งที่ข้าพเจ้าวางแผน ข้าพเจ้าวางแผนตามเนื้อหนัง จนคำของข้าพเจ้ามีทั้ง “ใช่ ใช่” และ “ไม่ ไม่” หรือ?
18 แต่พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ และคำพูดของเราที่มีต่อพวกท่านก็ไม่ได้เป็นทั้ง “ใช่” และ “ไม่ใช่”
19 เพราะพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า ผู้ที่พวกเรา คือข้าพเจ้า สิลวานัส และทิโมธี ประกาศท่ามกลางพวกท่าน ไม่ได้เป็นทั้ง “ใช่” และ “ไม่ใช่” แต่ในพระองค์มีแต่ “ใช่”
20 เพราะไม่ว่าพระเจ้าทรงมีคำสัญญามากเท่าใด ทุกคำสัญญาก็เป็น “ใช่” ในพระองค์ ดังนั้นโดยทางพระองค์ เราจึงกล่าว “อาเมน” เพื่อถวายพระสิริแด่พระเจ้าผ่านพวกเรา
21 พระเจ้าคือผู้ทรงทำให้พวกเรากับพวกท่านมั่นคงในพระคริสต์ และทรงเจิมพวกเรา
22 พระองค์ยังทรงประทับตราเรา และประทานพระวิญญาณไว้ในใจเราเป็นมัดจำด้วย
23 ข้าพเจ้าเรียกพระเจ้ามาเป็นพยานต่อจิตวิญญาณของข้าพเจ้าว่า ที่ข้าพเจ้ายังไม่ได้ไปเมืองโครินธ์ก็เพื่อจะผ่อนปรนให้พวกท่าน
24 เราไม่ได้มีอำนาจควบคุมความเชื่อของพวกท่าน แต่เป็นผู้ร่วมงานกับพวกท่านเพื่อความยินดีของพวกท่าน เพราะพวกท่านยืนหยัดมั่นคงด้วยความเชื่อ