74
บทใคร่ครวญของอาสาฟ
1 พระเจ้า ทำไมพระองค์จึงทอดทิ้งพวกเราตลอดไป
ทำไมความโกรธของพระองค์ยังคุกรุ่นต่อฝูงแกะในทุ่งหญ้าของพระองค์
2 โปรดระลึกถึงชุมนุมชนของพระองค์ที่พระองค์ซื้อไว้แต่โบราณ
ซึ่งพระองค์ไถ่ไว้เป็นเผ่ามรดกของพระองค์
คือภูเขาศิโยน ที่พระองค์เคยอยู่
3 โปรดก้าวไปยังซากปรักหักพังที่ไม่มีวันฟื้น
ไปดูความชั่วร้ายทั้งสิ้นที่ศัตรูทำไว้ในสถานบริสุทธิ์
4 ศัตรูของพระองค์คำรามอยู่กลางที่ประชุมของพระองค์
พวกเขาปักธงของตนเป็นเครื่องหมาย
5 พวกเขาเหมือนคนเงื้อขวาน
ฟันฝ่าพงไม้หนาทึบ
6 บัดนี้พวกเขาใช้ขวานและค้อนทุบงานแกะสลักทั้งหมดจนแหลก
7 พวกเขาเผาสถานบริสุทธิ์ของพระองค์จนราบกับพื้น
ทำให้ที่พำนักแห่งพระนามของพระองค์แปดเปื้อน
8 พวกเขาคิดในใจว่า “เราจะบดขยี้พวกเขาให้หมดสิ้น”
แล้วเผาสถานที่ทุกแห่งในแผ่นดินที่มีการนมัสการพระเจ้า
9 เราไม่เห็นหมายสำคัญอัศจรรย์อีกแล้ว
ไม่มีผู้เผยพระวจนะเหลืออยู่
และไม่มีใครในหมู่เรารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้อีกนานเท่าไร
10 พระเจ้า ศัตรูจะเยาะเย้ยอีกนานเท่าไร
จะปล่อยให้ศัตรูหมิ่นพระนามของพระองค์ตลอดไปหรือ
11 ทำไมพระองค์จึงรั้งมือไว้ แม้แต่มือขวาของพระองค์
โปรดดึงมือออกจากอก และเผาผลาญพวกเขาเสีย
12 ถึงกระนั้น พระเจ้าเป็นกษัตริย์ของฉันมาแต่โบราณ
นำความรอดมาทั่วแผ่นดิน
13 พระองค์แยกทะเลด้วยกำลังของพระองค์
หักหัวสัตว์ทะเลทั้งหลายในน้ำ
14 พระองค์บดหัวเลวีอาธานจนแหลก
และให้มันเป็นอาหารแก่ผู้คนและสัตว์ในถิ่นกันดาร
15 พระองค์เปิดทางให้น้ำพุและลำธารไหลออกมา
และทำให้แม่น้ำใหญ่เหือดแห้ง
16 กลางวันเป็นของพระองค์ กลางคืนก็เป็นของพระองค์
พระองค์สร้างแสงสว่างและดวงอาทิตย์
17 พระองค์กำหนดขอบเขตทั้งสิ้นของแผ่นดิน
พระองค์สร้างฤดูร้อนและฤดูหนาว
18 พระยาห์เวห์ โปรดระลึกว่าศัตรูเยาะเย้ยพระองค์
คนโง่เขลาดูหมิ่นพระนามของพระองค์
19 อย่ามอบชีวิตของนกพิราบของพระองค์ให้สัตว์ป่า
อย่าลืมชีวิตของคนยากจนของพระองค์ตลอดไป
20 โปรดรักษาพันธสัญญาของพระองค์
เพราะที่ซ่อนแห่งความรุนแรงเต็มอยู่ในมุมมืดของแผ่นดิน
21 อย่าให้คนถูกกดขี่ต้องกลับไปด้วยความอับอาย
ขอให้คนยากจนและคนขัดสนสรรเสริญพระนามของพระองค์
22 พระเจ้า โปรดลุกขึ้นสู้คดีของพระองค์เอง
โปรดระลึกว่าคนโง่เยาะเย้ยพระองค์ตลอดวัน
23 อย่าลืมเสียงของศัตรูพระองค์
เสียงอื้ออึงของคนที่ลุกขึ้นต่อสู้พระองค์ดังขึ้นไม่หยุด