137
1 ที่ริมแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงที่นั่น
และร้องไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน
2 เราแขวนพิณไว้
บนต้นหลิวในแผ่นดินนั้น
3 เพราะที่นั่น คนที่จับเราเป็นเชลยเรียกร้องให้เราร้องเพลง
คนที่ทรมานเราสั่งให้ร้องเพลงแห่งความยินดีว่า
“ร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักเพลงสิ!”
4 เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ในต่างแดนได้อย่างไร?
5 เยรูซาเล็มเอ๋ย หากฉันลืมเจ้า
ขอให้มือขวาของฉันลืมฝีมือ
6 หากฉันไม่ระลึกถึงเจ้า ขอให้ลิ้นติดเพดานปาก
หากไม่ยกเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของฉัน
7 พระยาห์เวห์ โปรดระลึกถึงลูกหลานของเอโดมในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลาย
พวกเขาร้องว่า “รื้อเสีย!
รื้อให้ถึงรากฐาน!”
8 ธิดาแห่งบาบิโลน ผู้ถูกกำหนดให้พินาศ
คนที่ตอบแทนเจ้า
ตามสิ่งที่เจ้าได้ทำกับเรา ย่อมเป็นสุข
9 คนที่จับลูกเล็กของเจ้า
แล้วฟาดกับก้อนหิน ย่อมเป็นสุข