Hopa.
17.
“Kua pau tōku manawa, mōtī rawa ōku rā, kua rite te urupā mōku. 
He pono he hunga tāwai ēnei kei ahau, ā, kei roto tonu tōku kanohi i ā rātou whakakārangitanga. 
“Tēnā rā, hōmai he punga, ko koe tonu hei whakakapi tūranga mōku; ko wai hei papaki ringa ki ahau? 
Kua hunā hoki e koe tō rātou ngākau kei mōhio; nā reira e kore koe e whakaneke ake i a rātou. 
Ko te tangata e whāki ana i ōna hoa, he mea mō te utu, ko ngā kanohi tonu o āna tamariki e hemo. 
“Kua meinga hoki ahau e ia hei hahani mā ngā iwi; ā, kua waiho mārakerake ahau hei whakaetietinga. 
Kua atarua tōku kanohi i te tangi, rite tonu ki te ātārangi ōku wāhi katoa. 
Ka mīharo te hunga tika ki tēnei, ā, ka whakaoho te tangata harakore i a ia anō hei whakahē i te atuakore. 
Otiia, ka mau te tangata tika ki tōna ara, ā, ko te tangata ringa mā ka neke haere ake te kaha. 
“Ko koutou katoa ia, tahuri, anga mai nei, e kore hoki tētahi tangata mahara e kitea e ahau i roto i a koutou. 
Kua pahemo ōku rā, motumotuhia ake ōku whakaaro i whakatakoto ai, tae noa ki ngā whakaaro o tōku ngākau. 
Ko te pō kua meinga e rātou hei ao; ‘Ko te mārama,’ e kī ana rātou, ‘e tata tonu ana ki te pōuri.’ 
Ki te titiro ahau i te rēinga hei whare mōku; mehemea kua whārikitia, e ahau tōku moenga ki te pōuri; 
mehemea kua karanga ahau ki te pirau, ‘Ko koe tōku pāpā’; ki te iro rānei, ‘Ko koe tōku whaea, tōku tuahine!’ 
Kei hea rā he tūmanakohanga atu mōku? Ā, ko tāku e tūmanako atu ai ko wai e kite? 
Ka riro ki raro ki ngā taha o te rēinga, ina whai okiokinga i roto i te puehu.” 
